Je kunt niet altijd bang blijven

(Folia) Hij woont er al anderhalf jaar niet meer. Folia-redacteur Willem van Ewijk studeerde in Parijs. Enkele weken na de aanslagen van 13 november keert hij terug naar zijn oude buurt, bezoekt hij vrienden en gaat hij naar de plekken van de aanslagen om te zien of er iets is veranderd.

 

Het Louvre Abu Dhabi – Democratie in de uitverkoop

Het Louvre Abu Dhabi, ontwerp, Ateliers Jean Nouvel

Het Louvre Abu Dhabi, ontwerp, Ateliers Jean Nouvel

(DNP) Binnenkort zal in Abu Dhabi de eerste steen worden gelegd voor een nieuw Louvre. Een universeel museum: door kunstschatten uit verschillende culturen in een gezamenlijke tijdlijn ten toon te stellen zou het museum de beïnvloeding tussen beschavingen in de wereldgeschiedenis moeten tonen. Aanhoudende mensenrechtenschendingen werpen een schaduw over dit project.
Het Louvre verrijst in de culturele wijk van de golfstaat, Saadiyat geheten (vertaald: ‘het eiland van geluk’). Op dit kleine stukje land vlak buiten de hoofdstad van Abu Dhabi, wordt in rap tempo een aantal culturele satellieten van het westen opgetrokken. Er staat al een dependance van twee van ’s werelds bekendste universiteiten, New York University en de Franse Sorbonne. Een ambitieus architectonisch ontwerp dat het New Yorker Guggenheim zal moeten herbergen zal in 2017 de deuren openen. Het ontwerp voor het Louvre Abu Dhabi is niet minder ambitieus. De bouw van het complex dat twee jaar in beslag zal nemen kost een kleine honderd miljoen euro. De Fransen rekenen erop dat het project (door bouw, kunstuitleen en gebruik van de naam van het Louvre en advies van Agence France-Muséums dat de Franse musea vertegenwoordigd die aan de samenwerking met Abu Dhabi deelnemen) in totaal een miljard euro zal opbrengen.

Continue Reading

‘Politici verschuilen zich te graag achter juwelier die overvaller doodschoot’

Betogers uiten hun steun aan de juwelier in Nice. Foto: Paris Match

Betogers uiten hun steun aan de juwelier in Nice. Foto: Paris Match

(De Volkskrant) De juwelier in Nice die een overvaller doodschoot laat zien dat de Fransen dezelfde worsteling voeren met politieke protestbewegingen als de Nederlanders.
Toen in Nice vorige week een 19-jarige jongen wegreed op zijn scooter, nadat hij een juwelier had overvallen en mishandeld, schoot de juwelier hem dood. De juwelier werd moord ten laste gelegd, waarop 1,6 miljoen Fransen op een Facebookpagina hun steun aan hem betuigden. Ze kwamen op voor het recht op zelfverdediging van de juwelier en riepen de overheid op om het veiligheidsbeleid serieus tenemen. Afgelopen maandag demonstreerden in Nice zo’n duizend man, onder wie de burgemeester, Christian Estrosi (UMP) en zijn partijgenoot, de parlementariër Eric Ciotti.

Continue Reading

Het seksueel contract van de apenrots

kitizen

(De Republikein/DNP) In Frankrijk doen ze niet zo moeilijk over buitenechtelijke avonturen van hun politici. Een alfaman moet daar nu eenmaal een geboren verleider zijn. Maar zoals Dominique Strauss­-Kahn ontdekte, vinden ook de Fransen dat er wat dit betreft wel degelijk grenzen zijn.
“Je deed alsof je je bloed voor het vaderland zou willen geven, ter­ wijl je je in werkelijkheid van dat vaderland wilde bedienen om je onuitputtelijke sperma te spuien”, schreef Marcela Iacub, de ex­vriendin van Dominique Strauss­-Kahn, in het dit voorjaar verschenen boek Belle en het Beest  (Lees ‘Belle en het Beest zorgen voor ophef‘, DNP, 7 maart) Franse presidenten en politici staan al eeuwen bekend om hun seksuele activi­teit en worden er eerder om geprezen dan veroordeeld. Dat de IMF­-topman en gedoodverfd staatshoofd van Frankrijk zijn politieke carrière zag stranden en naar aanleiding van een seksueel akke­vietje publiekelijk werd beschimpt, kwam doordat hij het ‘seksueel con­tract’ had geschonden. Een doodzonde, want deze variant op het sociaal con­tract bepaalt al sinds Julius Caesar de relatie tussen leider en onderdaan in de Europese politiek.


Continue Reading

In de schappen van de Franse tijdsgeest

Je hoeft maar een kort weekend naar Parijs te gaan en je stuit al op een van de vele geïmproviseerde vlooienmarkten in een achterafwijkje.

Je hoeft maar een kort weekend naar Parijs te gaan en je stuit al op een van de vele geïmproviseerde vlooienmarkten in een achterafwijkje.

(DNP) Nostalgische Fransen kunnen niet aan de moderniteit ontsnappen. Dit bewijst de brocante.
Je hoeft maar een kort weekend naar Parijs te gaan en je stuit al op een van de vele geïmproviseerde vlooienmarkten in een achterafwijkje. Buurtbewoners stallen er hun oude meubels, langspeelplaten en glaswerk uit. Ze zitten zij-aan-zij met professionele verkopers van oude rommel die van markt naar markt in de Parijse hoofdstad trekken. Meer dan de helft van de Fransen gaat in zijn vrije tijd graag naar rommelmarktjes, en per jaar worden er zo’n vijftigduizend van georganiseerd.

Continue Reading

Verdwijnen voor de stilte – Thérèse Desqueyroux

(hard//hoofd) Vanaf deze week draait Thérèse Desqueyroux, de laatste film van de inmiddels overleden Truffaut-leerling Claude Miller, in Nederland.
Willem van Ewijk over deze ode aan de melancholie: “Thérèse kan haar levenskunst niet de vrije loop laten.”

Politieke marktkooplui

Jean-Marie-Le-Guen

Een districtenstelsel zou politiek dichter bij de mensen brengen. Frankrijk heeft zo’n districtenstelsel.  Eens in de vijf jaar komen Kamerleden achter hun bureau vandaan om campagne te voeren. Zo ook in het negende kiesdistrict van Parijs. Dit agglomeraat van volkswijken wordt vertegenwoordigd door voormalig huisarts Jean-Marie Le Guen – vader van drie kinderen.
Afgelopen maandag stond Le Guen bij metrohalte Glacière flyers uit te delen. Een stroom forenzen spatte uiteen op de politicus en zijn campagneteam (twee vrouwen van middelbare leeftijd). Ik probeerde mensen om me heen nog uit te leggen dat de grote kale man met witte glimlach “onze” afgevaardigde was, loco-burgemeester van Parijs, en adviseur van president Hollande. Maar iedereen liep door.

Vanochtend haalde ik sinaasappels, bonen, en een courgette op de markt van boulevard Auguste Blanqui. Dit is de straat waar de hoofdredactie van dagblad Le Monde zetelt. De marktkoopvrouw zei dat ik bruin was geworden. ‘De Auvergne,’ antwoorde ik. ‘Wij hadden alleen maar regen,’ klaagde de marktkoopvrouw, terwijl haar zoon een ons kersen voor me afwoog. Ze waren zes weken geleden op vakantie geweest. Het was nog te vroeg voor de zomer.

Le Guen kan de regen niet tegenhouden.

Achter mij passeerde Anne-Sophie Souhaité, de conservatieve uitdager van Le Guen. Verlegen voor de lange rij bij de kraam met biologische groenten, deed ze alsof ze in gesprek was met twee bejaarde vrouwen. Haar achterban, waarschijnlijk. Ik sprak nog even door met moeder en zoon, rekende af, en hoorde hoe vrouwen in de rij doorkletsten over hun kleine hondjes in hun kleine appartementen.

Op de terugweg stond Souhaité met de man van de slagerskraam te praten. Maar die slager woont niet in onze wijk.

Blijkbaar willen mijn buren de politiek helemaal niet dicht bij huis. Eéns per vijf jaar stemmen is al meer dan genoeg. Ze willen dat politici hun werk goed doen. Kletsen doen ze wel met marktkraamhouders.

Vooruit, naar een autonome burger

(De Republikein) Voor de Republikein vroeg ik me af of en hoe er in de Europese Unie nog een rol was weggelegd voor de oude grote politieke middenstroom.
Ook christendemocraten worstelen met de verschuiving die de eenwording van Europa met zich meebrengt. De eigen kring en het maatschappelijk middenveld zijn aan herdefinitie toe maar blijven onmisbare hoekstenen van een leefbare samenleving.

No more posts.